Decyzje okresu dojrzewania

Doświadczenia wczesnodziecięce tworzą zręby naszej osobowości, ale nie decydują ostatecznie o tym, jaki kształt przybierze „ja” człowieka dorosłego. Wpływ doświadczeń z wczesnego okresu życia na człowieka dorosłego nie jest ani bezpośredni, ani nieodwracalny. Jak już wspomniałam, wiele wskazuje bowiem na to, iż w okresie dorastania przed każdym z nas pojawia się szansa próbowania nowych form radzenia sobie z trudnościami. Praca psychoterapeutyczna z osobami, które dojrzewając stawały w obliczu trudności, jakie ten okres niesie, pokazała, do jak różnych wyników mogą prowadzić poszukiwania sposobu na opanowanie sytuacji. Skuteczność poszukiwań była wyraźnie związana z tym, w jakiej mierze przeżycia tego okresu były uzewnętrzniane, w jakim stopniu komunikaty człowieka oddawały jego doświadczenia. Wyjaśnię to dokładniej przedstawiając historię dwu uczennic: Joanny i Krystyny. Każda z nich dokonała innego wyboru i odmienne też były dalsze ich losy.

Joannę umieściła w szpitalu matka, zaniepokojona jej dziwnym zachowaniem, poważnymi trudnościami w nauce, ogólnym niepokojem. Matka nie potrafiła porozumieć się z córką. Odbyłam z Joanną dwie rozmowy, gdy skierował ją na badania do mnie psychiatra z prośbą o diagnozę psychologiczną. Nie były one łatwe. Widziałam, że jest bardzo zaniepokojona. Z trudem koncentrowała się na tym, co do niej mówię. Wielki kłopot sprawiało jej zbudowanie zdania, które miało wyrażać jakąś myśl. Odniosłam wrażenie, że ma coś do powiedzenia, ale paraliżujący lęk uniemożliwia przekazanie tego. Podczas drugiej rozmowy jakby oswoiła się ze mną. Nie traciłam nadziei, że niedługo zaczniemy ze sobą rozmawiać.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *