ortopeda warszawa praga

Eliza i jej przypadek

Podczas udzielania im informacji zwrotnych Eliza, studentka,o której zamierzam dokładniej opowiedzieć, rozpłakała się także. Powiedziała nam, że przypomniało jej się jakieś wydarzenie z prze-szłości. Nie chciałaby nam o nim jednak opowiedzieć, bo zachowała się wówczas niewłaściwie, ma do siebie żal, wstydzi się swojego postępowania. Mówiąc o tym, coraz głośniej płakała. Powiedziałam, że nie będę jej zachęcać do ujawnienia tego, co jej się przypomniało, mam natomiast ochotę przy niej posiedzieć. Eliza zgodziła się. Kiedy podeszłam do niej, wtuliła się we mnie, ukrywając przed innymi swoją zapłakaną twarz, i długo szlochała. Swoim zachowaniem zamierzałam zakomunikować dziewczynie, że chcę być z nią blisko, kiedy jest jej źle, że czuję, jak bardzo cierpi z powodu jakichś pretensji do siebie. Ja zaś akceptuję ją, jej ból. Eliza po tym doświadczeniu poczuła ulgę, choć nie została nakłoniona do ujawnienia ukrywanej tajemnicy. Moje zachowanie mogła odebrać jako symboliczne przebaczenie. Za istotniejsze niż powierzenie grupie winy uznałam przeżycie przez nią nowego do-świadczenia – uzyskanie akceptacji, przebaczenia. Tak więc korektywne doświadczenie powinno być głębokim emocjonalnie przeżyciem, ale psychoterapeuta nie musi, nie powinien postępować w sposób brutalny. Doświadczenia te mogą być wstrząsające, wywoływać silne reakcje organizmu, ale należy unikać sytuacji, które powiększają bolesne przeżycie. zdolny jest w sposób nieselektywny i nie zniekształcony ujmować swoją sytuację życiową i własne intencje, może dostrzec więcej nowych, stojących przed nim wyborów i dających się zastosować działań. Pisząc tę książkę, nie miałam zamiaru zachęcać czytelników do poddawania się psychoterapii. Zależało mi natomiast, aby osoby, które rozważają możliwość skorzystania z pomocy psychologicznej, miały więcej przesłanek do podjęcia decyzji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *