ubranka dla niemowląt

Faza symbiozy

W fazie symbiozy (trwającej w pierwszych miesiącach życia) świat zewnętrzny zaczyna dla dziecka istnieć, ale nie czuje ono jeszcze, że jest odeń odrębne. Frustracja potrzeb dziecka (np. niedostarczenie mu pokarmu natychmiast, gdy tylko pojawi się głód) jest pewnego rodzaju starciem z rzeczywistością, źródłem doświadczenia braku jedności z matką. Stwarza bowiem warunki sprzyjające kształtowaniu się różnic między „ja” (usta dziecka) a nie „ja” (pierś matki). Nieobecność matki w tej fazie dziecko może doświadczać jako odczucie paniki, straty części „ja”.. W następnej fazie, separacji, obserwuje się rozwój poczucia własnej tożsamości. Szczególnie na początku drugiego roku życia dziecko zaczyna przejawiać reakcję protestu, uczy się mówić „nie”. Okazując swoją wolę, daje wyraz własnemu poczuciu tożsamości. Starcie pragnień dziecka i matki pozwala mu uświadomić granice własnych możliwości, osiągnąć odczucie granic własnego ciała. Przełamywanie siłą protestu dziecka oczywiście nie sprzyja rozwojowi poczucia wpływu na przebieg zdarzeń zachodzących między nim a innymi ludźmi.

Zaburzenia rozwoju „ja” dziecka w fazie separacji występują m.in., gdy rodzice drastycznie, nietolerancyjnie reagują na pierwsze przejawy woli dziecka. Pojawiają się także wówczas, gdy kontakt z matką jest zbyt bliski, kiedy separacja z dzieckiem grozi rodzicom osamotnieniem. Na wzrastającą niezależność dziecka mogą oni wtedy reagować lękiem, dziecko bowiem podtrzymuje strukturę ,,ja” rodziców. Proces separacji może zostać przez rodziców opóźniony, jeśli będą przejawiać nadmierną opiekuńczość, nie zmienią sposobu traktowania dziecka pomimo jego dorastania.

Podane tu wyjaśnienia są zgodne z obrazem sytuacji psychologicznej matki Marka. Jej obecność w domu męża uzasadniało istnienie dziecka, ono konstytuowało małżeństwo. Jej osoba nabierała znaczenia tylko w połączeniu z Markiem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *