GDZIE JEST HIV?

Naukowcy i lekarze, przyjmując za pewnik hipo-tezę Galio o wirusie ADIS przeoczyli fakt, iż Galio wyizolował wyjątkowy retrowirus, HIV, a proteiny, których użył do konstruowania testu przeciwciał HIV pochodziły z czystych izolacji wirusa. Jednakże od czasu ogłoszenia przez Galio odkrycia HIV kilku ekspertów zaczęło stawiać poważne pytania dotyczące tego, co stanowiło izolacje wi-rusa w tym badaniu.

Według nich, HIV, w odróżnieniu od innych wirusów, nigdy nie został wyizolowany jako nie-zależna, stabilna cząsteczka. (151) Naukowcy podkreślili, że odczyty mikrografów i zapisu z mi-kroskopów elektronowych wszystkich izolacji HIV wykonanych pierwotnie przez Galio, a później przez innych badaczy ukazują obiekty, które wy-glądają jak retrowirusy wraz z kilkoma innymi mikrobowymi strukturami, które z pewnością nie są wirusami. Co więcej, retrowirusowpodobne obiekty nazwane HIV zaobserwowano jedynie w hodowlach komórkowych uprzednio stymulo-wanych odpowiednimi substancjami. (152)

Izolacja to jedyny bezpośredni i niedwuznaczny dowód na istnienie wirusa, a jego izolacja z niehodowlanej plazmy pacjenta jest jedynym potwierdzeniem faktu, że dana osoba ma aktywną infekcję wirusową. (153) Hodowle są sztucznymi środowiskami laboratoryjnymi, w których prze-prowadza się replikacje mikroorganizmów lub komórek.

Generalnie izolację można przeprowadzić bez trudu w sytuacji, gdy osoby z aktywną infekcją wirusową mają w swej plazmie wiele wirusów. Nie w przypadku HIV. W rzeczywistości nie ma żadnych dowodów na to, że komukolwiek udało się odnaleźć wirusy HIV w świeżej plazmie. Naukowcy są w stanie stwierdzić obecność tego, co nazywają HIV, kiedy plazma lub komórki im-munologiczne (łączona hodowla) oraz substancje stymulujące zostaną włączone do hodowli. Od kiedy sztucznie stymulowana hodowla może nakłonić wirusowe DNA do produkcji wirusów, nawet jeśli plazma pacjenta nie zawiera ani jednej cząsteczki infekcyjnej, zidentyfikowanie wirusa w takich warunkach nie jest przekonującym dowodem na zakażenie plazmy. Do przeprowadzenia wiarygodnej izolacji wirusa wymagane jest użycie świeżej, niehodowlanej plazmy.

O 99% dokładności testu możemy mówić dopiero wówczas, gdy na potrzeby badania wyizoluje się wirus ze świeżej plazmy 99% HIV-pozytywnych osób poddanych testowi. Kiedy bazą wyjściową do oceny pozytywnych testów HIV jest izolacja hodowli łączonej, ich dokładność wynosi od 0 –

10% dla pacjentów bez symptomów AIDS i około 40% dla osób z wyraźnymi symptomami chorób definiowanych jako AIDS. (154) Rzeczywista precyzja testów przeciwciał HIV ni-gdy nie była ustalona wskutek oceny tego, u ja-kiego procenta osób z wynikiem pozytywnym określonym na postawie testu przeciwciał HIV faktycznie można potwierdzić obecność wirusa w ich świeżej, niewytworzonej sztucznie plazmie. Ten fakt, wraz z wiedzą, iż to, co według większo-ści analityków nosi nazwę HIV, zostało zaobser-wowane jedynie w laboratoryjnym środowisku pod wpływem stymulacji czynnikami chemiczny-mi, doprowadziło niektórych naukowców do wniosku, że HIV nigdy nie został wyizolowany i że wszystkie testy HIV są błędne.

łączona hodowla – wykrywanie wirusa w sztucznym, labora-toryjnym środowisku, w którym przeprowadza się replika- cje mikroorganizmów lub komórek.

– patogeneza – proces, w trakcie którego powstaje i rozwija się choroba lub schorzenie.

– plazma – naturalny roztwór, będący pozostałością po odse-parowaniu białych krwinek z krwi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *