ILE CZASU UPŁYWA OD ZAKAŻENIA HIV DO AIDS?

Od ponad dziesięciu lat naukowcy z całego świata niezmien- Sasy? nie propagują teorię, że HIV jest w stanie uśpienia (la- tencji) do czasu uaktywnienia się i rozpoczęcia destrukcji układu odpornościowego. Pojęcie okresu latencji zostało użyte do wyjaśnienia faktu, dlaczego wirus HIV nie funkcjonuje jak inne zakaźne, chorobotwórcze bakterie wywołujące chorobę zaraz po infekcji i z jakiej przyczyny u osób z pozytywnym wynikiem testu HIV nie odnotowuje się znaczącej liczby aktywnych wirusów.

Początkowo zakładano, że okres uśpienia wirusa HIV wy-nosi kilka miesięcy. (82) Następnie zrewidowano te dane wydłużając go do roku, potem dwóch, trzech, a w konsekwen-cji do pięciu lat. (83) Kiedy po upływie tego czasu u znacznej liczby pacjentów z HIV nie zanotowano oznak AIDS, okres latencji wynosił u niektórych dziesięć, czasem piętnaście lat, a w wielu przypadkach trwał nawet całe życie. (84)

Kiedy przedłużanie się okresu latencji wirusa HIV znalazło się w centrum uwagi wielu analityków, stworzono nową teorię na ten temat. Tym razem dotyczyła ona stale aktywnego wirusa HIV, który replikuje się i niszczy komórki w za-straszającym tempie – hipoteza zwana „ładunek wirusa”. Media, rządowe agencje do spraw zdrowia, organizacje AIDS i większość lekarzy zajmujących się tą tematyką bezkrytycznie przyjęły ten koncept jako niepodważalny fakt. Orędownicy teorii „ładunku wirusa” zapewniali, że HIV rozprzestrzenia się i niszczy tuż po chwili, kiedy doszło do infekcji, a system immunologiczny osoby zakażonej momentalnie angażuje się w nieustanną walkę o kontrolę nad wirusem. Twierdzą, że HIV po pięciu, dziesięciu bądź piętnastu latach ostatecznie wygrywa bitwę, całkowicie wyniszczając system odpornościo-wy organizmu.

Koncepcja „Viral load”, czyli ładunku wirusa opiera się na analizach tzw. reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) i bazuje na mylnym poglądzie, iż fragmenty materiału genetycznego PCR są odpowiedzialne za poziom rzeczywistego wirusa. Fak-ty są jednak inne – PCR nie jest w stanie wykryć wirusa wzmacnia jedynie materiał genetyczny kojarzony z HIV (RNA lub DNA), a „ładunek” określany podczas analizy jest czystą matematyczną kalkulacją, a nie przedstawieniem rzeczywistej liczby wirusów zakaźnych. Podczas stosowania standardowych metod obliczania ilości wirusowych cząsteczek, stutysięczny ładunek wirusa odpowiada mniej niż dziesięciu zakaźnym jednostkom HIV, liczbie zbyt małej, by wywołać chorobę. (85)

W przeciwieństwie do powszechnego przekonania PCR nie może określać, jaką część materiału genetycznego stanowi wirus. W rzeczywistości ponad 99% z tego, co mierzy PCR nie ma właściwości zakaźnych. (86) Dr Kary Mullis, który w 1993 roku zdobył Nagrodę Nobla za wykrycie reakcji łańcuchów ej polimerazy jest też członkiem grupy powołanej na rzecz ponownej analizy hipotez dotyczących HIV/AIDS. W swojej pracy stara się udowodnić, iż przekonanie, jakoby HIV było czynnikiem sprawczym AIDS, jest błędne. (87) Ładunek wirusa mierzono u osób HIV-negatywnych i pacjentów AIDS z pozytywnym wynikiem testu HIV, u których nie występuje rzeczywisty wirus HIV. (88) Niski poziom ładunku wirusowego nie korelował.z dobrym zdrowiem, brakiem choroby lub dużą ilością komórek T, podczas gdy wysoki współczynnik ładunku nie był równoznaczny z niewielką liczbą komórek T lub chorobą. (89) Więcej informacji znajdziesz w rozdziale „Ciekawostki o ładunku wirusa” na str. 107.

– Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) – technika służąca wykrywaniu obecności minimalnych ilości materiału gene-tycznego we krwi poprzez replikację DNA lub RNA.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *