ODREAGOWANIE NAPIĘĆ

Wspominałam, że jeżeli energia życiowa, psychiczna zostanie przez pewne zdarzenia wzbudzona i nie nastąpi jej rozładowanie poprzez działanie człowieka (atak, ucieczkę, ekspresję emocji itp.), to powstaje wówczas emocjonalne napięcie. Jeśli powtarzającym się sytuacjom traumatycznym (mobilizującym energię) towarzyszy silna tendencja hamująca aktywność, ekspresję uczuć, to napięcie przyjmuje postać chroniczną. Takie chroniczne napięcie usztywnia człowieka, nie pozwala mu dokonywać wyboru nowych zachowań. Wyraża się w jego postawie – trwale napiętych grupach mięśni, w tzw. pancerzu mięśniowym ograniczającym zakres działań człowieka. Uważa się, że zasadnicze zadanie psychoterapii to rozładowanie tego skumulowanego w ciągu wielu lat życia napięcia (efektu wzbudzonej wielokrotnie i nie rozładowanej energii).

Osiągnięcie tego celu wymaga stworzenia specyficznych warunków. Muszą – z jednej strony – zadziałać czynniki wzmagające do tego stopnia siłę napięcia przeżywanego przez pacjenta, ażeby prawdopodobny stał się wybuch emocji – wbrew czynnikom hamującym ekspresję. Z drugiej strony zaś siła czynników hamujących wyrażanie odczuć powinna zostać osłabiona. A więc powinny być stworzone warunki akceptacji dla wyrażania doznań, atmosfera wzajemnego zaufania. Nie mogą działać czynniki zapowiadające karę za spontaniczne zachowanie.

W takich okolicznościach może dojść do wyrażenia od dawna przeżywanych, ale ukrywanych doznań. Jest to sytuacja ujawnienia pragnień czy odczuć „ja” głębokiego człowieka wbrew mechanizmom obronnym, odreagowania doświadczeń, najczęściej z wczesnego dzieciństwa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *