Podejście behawiorystyczne

Przedstawiciele tej koncepcji za naukowe uznają to, co jest sprawdzalne empirycznie. Dlatego swą uwagę koncentrują na wpływie, jaki otoczenie wywiera na zachowanie człowieka (pomijają zaś wpływ stanów wewnętrznych na jego postępowanie). Kierunek ten opiera się na psychologicznej teorii uczenia się12. To, co w funkcjonowaniu człowieka jest uznawane za normalne czy też zaburzone, wyjaśnia się poprzez odniesienie do spraw wykrytych w wyniku eksperymentalnych badań prowadzonych przede wszystkim na zwierzętach. Objawy chorobowe pacjentów zgłaszających się na psychoterapię zostają ujęte w kategoriach zaburzeń zachowania. Popatrzmy na przykład na symptom taki, jak lęk doznawany podczas samotnego przebywania w środku dnia na ulicy pełnej przechodniów. Jak powiedziałam, lęk jako stan wewnętrzny nie interesuje behawiorystów, lecz to, że bodziec (ulica) początkowo w życiu człowieka neutralny w pewnym okresie zaczyna wywoływać niepożądaną reakcję w postaci ucieczki, do domu. Kiedy sytuacja powtarza się (kolejne samodzielne wyjście na ulicę znów wywołuje lęk i kończy się szybkim powrotem do domu), wówczas samo wyobrażenie bodźca lękotwórczego (samotnego przebywania na ulicy) powoduje wystąpienie niepożądanej reakcji – unikanie opuszczenia domu.

Z punktu widzenia koncepcji behawiorystycznych należy wyróżnić dwie główne grupy zaburzeń zachowania: występowanie zachowań niepożądanych oraz brak zachowań pożądanych. Do nieprzystosowawczych zachowań należą czynności natrętne, na przykład nadmiernie częstó, zajmujące kilka godzin dziennie mycie rąk.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *