Podejście interakcyjne

– przesuwa się z jednostki na relacje, jakie są w grupie społecznej. Szczególnie interesujące stają się interakcje w rodzinie czy parze małżeńskiej. Rodzina jest tu traktowana jako system otwarty. Relacje pomiędzy jej członkami ujmowane są w kategoriach sprzężenia zwrotnego. Co to oznacza? Rozpatrzmy to na przykładzie. Ojciec bije swojego syna, bo chłopiec kłamie. Syn kłamie, ponieważ boi się kary. W omawianych dotychczas koncepcjach dominowało przyczynowe, liniowe ujmowanie związków (np. warunkowa akceptacja rodziców była pierwotną przyczyną, a zahamowania rozwoju dziecka skutkiem). W podejściu interakcyjnym zwraca się uwagę, że relacje pomiędzy zdarzeniami mają charakter cyrkularny. Każde ze zdarzeń (choćby kara ojca) są bowiem zarówno 1) bodźcem dla syna do unikania dalszej kary poprzez stosowanie kłamstwa, 2) reakcją na poprzednie kłamstwo syna, 3) wzmocnieniem

– negatywnym – kłamstwa syna. Podobnie rzecz się ma w przypadku zachowań syna – też można dostrzec, iż są przyczyną i skutkiem postępowania ojca, a także negatywnym wzmocnieniem zastosowanej metody wychowawczej. Zwykle uczestnicy opisanych zdarzeń nie zdają sobie sprawy z charakteru łączących ich relacji. Ojciec uważa, że jego zachowanie jest reakcją na brak prawdomówności syna. Nie dopuszcza zaś możliwości, iż jego własne zachowania niekorzystnie wpływają na syna – prowokują go do kłamstwa w nadziei, że w ten sposób uniknie kary. Analogicznie okrucieństwo ojca syn może traktować jako stałą cechę, własne kłamstwa zaś uznać za sytuacyjne, spowodowane doraźną chęcią uniknięcia kary22.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *