System finansowania AIDS

Zarówno pracownie laboratoryjnie, w których przeprowa-dzane są badania, jak i raporty o nich będące podstawową kopalnią informacji o AIDS mają to samo federalne źródło finansowania. Od późnych lat osiemdziesiątych rządowe wsparcie badań nad AIDS wiązało się ściśle z hipotezą wirusa HIV. Dofinansowanie trafia jedynie do tych organizacji i in-stytucji, których podstawą funkcjonowania jest przekonanie, iż wirus HIV jest przyczyną AIDS. Żadne dotacje nie trafią w ręce naukowców, którzy swą pracą sprzeciwiają się tej teorii. Przykładem takiej polityki jest fakt, iż zespół osób chcących przeprowadzić eksperyment, mający na celu porównanie stanu zdrowia dwóch HIV-pozytywnych grup: stosujących terapię farmakologiczną i niekorzystających z niej, spotkał się z odmowną odpowiedzią władz. Podobny los spotkał tych, którzy wyrazili chęć udowodnienia zależności między stoso-waniem testu ładunku wirusa HIV a liczbą komórek T wobec ludzi HIV-negatywnych oraz grup ryzyka AIDS. Nie powiodło się także badaczom usiłującym zweryfikować dokładność testów na obecność przeciwciał HIV poprzez izolację rzeczy-wistego wirusa u pacjentów z pozytywnym wynikiem testu.

Jedną ze znanych ofiar systemu finansowania AIDS jest dr Peter Duesberg z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. Dofinansowanie jego laboratoryjnych badań nie zostało przedłużone, kiedy w artykule z 1987 roku pod tytułem „Badania nowotworowe” zakwestionował hipotezę Galio i za-proponował alternatywną teorię AIDS. (163) Przed 1987 rokiem Duesbergowi przyznano znaczne dotacje jako zdo-bywcy prestiżowej nagrody Wybitnego Naukowca. Był rów-nież kandydatem do Nagrody Nobla za odkrycie onkogenezy i nadal jest członkiem Narodowej Akademii Nauk.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *