U niemowląt lub dzieci starszych

U niemowląt lub dzieci starszych, u których objawy pojawiły się późno, rokowanie jest lepsze niż u noworodków. Leczenie Leczenie należy rozpocząć już z chwilą powzięcia podejrzenia rozpoznania przepukliny przeponowej. Na oddziale noworodków polega ono na usunięciu treści żołądkowej, usprawnieniu wentylacji płuc, utrzymaniu prawidłowej temperatury ciała i przesłaniu dziecka do specjalistycznego ośrodka chirurgii dziecięcej.

W klinice chirurgii dziecięcej kontynuuje się usuwanie treści żołądka drogą sondy założonej przez nos do żołądka. Przy okazji ocenia się zawartość żołądka. Ma to znaczenie przy współistniejącej niedrożności przewodu pokarmowego. W razie potrzeby należy założyć rurkę dotchawiczą i prowadzić oddech kontrolowany przy współpracy z anestezjologiem. Szczególną uwagę zwraca się na zabezpieczenie dziecka przed oziębieniem. W przypadkach stwierdzonej kwasicy nasilenie jej można zmniejszyć przez dożylne podanie 8,4% Natrium bicarbonicum. Wkłucie do żyły i założenie wlewu kroplowego wykorzystuje się do pobrania krwi na grupę i na próbę krzyżową. Następnie trzeba odbarczyć przewód pokarmowy przez wprowadzenie drenu do odbytnicy.

Niedorozwój płuca towarzyszący wrodzonej przepuklinie przeponowej powoduje zmniejszenie objętości czynnego miąższu płucnego. Podobny efekt jest następstwem ucisku i niedodmy uciśniętego płuca. Poważne w obu razach rokowanie jest korzystniejsze w przypadkach niedodmy. Na wynik leczenia wpływa wcześnie i skutecznie prowadzony sztuczny oddech. Ze względu na stan płuca, niedorozwój lub niedodmę z ucisku poleca się stosowanie do oddechu respiratorów zamiast zestawu AMBU, który może wywołać zbyt wysokie ciśnienie w obrębie pęcherzyków płucnych. Rozległe obszary niedodmy wymagają zwiększenia ciśnienia wewnątrzpłucnego. Rozprężenie pęcherzyków płucnych uzyskuje się przez intubację noworodka i zastosowanie oddechu kontrolowanego ze stałym ciśnieniem dodatnim w drogach oddechowych z zachowaniem oddechu własnego (CPAP – continuous positive airway pressure) albo oddechu kontrolowanego z przerywanym nadciśnieniem powodującym przemieszczenie do pęcherzyków płucnych zaprogramowanej objętości gazowej mieszaniny oddechowej (IPPV – intermittent positive pressure ventilation). U noworodków z zaburzeniem własnej czynności oddechowej rozprężenie pęcherzyków płucnych, zapobiegające niedodmie, można uzyskać przez zastosowanie oddechu kontrolowanego z przerywanym nadciśnieniem przez wytwarzanie podwyższonego ciśnienia pod koniec wydechu (PEEPV – positive and expiratory pressure ventilation). Częstość oddechów musi wynosić 80 i więcej na minutę, z umiarkowaną hiper- wentylacją, a wzrost Pa02 jest silnym bodźcem rozkurczającym naczynia płucne. Nadmierna hiperwentylacja grozi pogłębieniem się kwasicy oddechowej ze wzrostem PaCO, i silnym obkurczeniem naczyń płucnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *