Zahamowania rozwoju

Zdaniem C. Rogersa przyczyną zahamowań w rozwoju i powstania zaburzeń u człowieka są nie tylko pewne doświadczenia społeczne, lecz również sposób, w jaki zostaną przez niego usymboli- zowane, czyli zapisane w jego „ja”. Ignorowanie pewnych doświadczeń czy symbolizowanie ich w sposób zniekształcony może zaburzać nasze pojęcie własnego „ja”, a w rezultacie wywoływać lęk hamujący rozwój. Psychoterapeuta stwarza warunki umożliwiające człowiekowi rozwój, samodzielne dokonywanie w sobie zmian (nie jest dyrektywny wobec klienta). Osiąga to poprzez bliski kontakt z uczestnikiem psychoterapii.

Przytoczonych tu kilka przykładów ilustruje, z jak wielu punktów widzenia rozpatrywana jest w literaturze przedmiotu psychoterapia. Bardziej wnikliwa analiza istniejących ujęć pozwala na uchwycenie ich wzajemnych powiązań, podobieństw. Wyodrębniając główne orientacje teoretyczne, można klarowniej przedstawić to, co w psychoterapii jest szczególnie istotne. Należy dodać, iż wśród autorów prac poświęconych psychoterapii nie ma także zgody w sprawie ważniejszych nurtów teoretycznych. Według mnie należy wyróżnić cztery główne kierunki psychoterapii7.

1. Psychoanaliza wiąże zaburzenia człowieka dorosłego z me-chanizmami obronnymi stosowanymi do usunięcia ze świadomości konfliktów i traumatycznych dziecięcych przeżyć, które przyczyniają się do wystąpienia symptomów chorobowych. Interpretacje psychoanalityka, poszerzając świadomość pacjenta, sprzyjają ustąpieniu objawów chorobowych.

2. W terapii behawioralnej objawy psychopatologiczne traktowane są jako nieprzystosowawcze zachowania nabyte w trakcie uczenia się. Terapia polega na wytworzeniu pożądanych i wyeliminowaniu niepożądanych zachowań metodami wywodzącymi się z teorii uczenia się (warunkowanie i modelowanie).

3. W podejściu fenomenologicznym przyjmuje się, że źródłem zaburzeń czy zahamowań w rozwoju są przekonania i wartości na-rzucone człowiekowi przez innych ludzi, będące w konflikcie z jego własnymi doświadczeniami. Bezwarunkowa akceptacja i empatia, jaką terapeuta obdarza pacjenta, sprzyja wyzwoleniu pełni możliwości jednostki, byciu sobą, rozwojowi i integracji osobowości.

4. Według koncepcji interakcyjnych w rodzinie tkwią przyczyny zaburzeń. Psychoterapia obejmuje wszystkich członków rodziny. Poprawa komunikowania się pomiędzy nimi jest głównym czynnikiem ułatwiającym rozwiązanie problemów rodzinnych, umożliwiającym wyleczenie jednostki.

Poszczególne rodzaje psychoterapii różnią się ponadto w nastę-pujących zakresach. W części z nich przeważają techniki werbalne (rozmowy), w innych dominują techniki niewerbalne (np. pantomima, masaże mięśni, specjalny sposób oddychania). Psychoterapia przybiera różne formy organizacyjne – spotkań indywidualnych lub grupowych. W indywidualnych spotkaniach uczestniczy pacjent i psychoterapeuta. W psychoterapii grupowej leczenie odbywa się w grupie i poprzez grupę. Znaczenie mają bowiem nie tylko relacje pomiędzy pacjentem i psychoterapeutą, lecz także jego związki z innymi pacjentami.

Ze względu na długość i częstotliwość sesji psychoterapeutycznych wyodrębnia się terapię krótkoterminową i długoterminową. Wyróżnia się także psychoterapię dzieci i młodzieży, terapię rodzinną itp. Decyduje o tym typ podejmowanych problemów oraz rodzaj pacjentów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *